بایگانی

Archive for ژانویه 2011

مورد عجیب نشان شاهین در مختار نامه!

22 ژانویه 2011 2 دیدگاه

مدتیه که برای من سئوالی بوجود اومده که فلسفه ی استفاده از نشان شاهین یا عقاب با بالهای باز ، که روی  زره عمربن سعد (که نقش اون رو مهدی فخیم زاده بازی میکنه) در سریال مختارنامه به کارگردانی  داوود میرباقری  استفاده شده  چیه؟!

حتما همه میدونید که این نشان روی تکه ای از جنس کرباس یا چرم به عنوان اولین پرچم ایران توسط کوروش هخامنشی استفاده شد ، به تاسی از درفش کاویانی که کاوه آهنگر اون رو برافراشت و فریدون از همون برای نشان شاهی استفاده کرد… [ویکی پدیا] و [اینجا]

حال چه شده است که این نشان روی زره عمربن سعد عرب سر در آورده نمی دونم و این من رو آزارم میده… آیا این کار مبنای تاریخی داره و مستندی برای اون هست؟!  آیا طراح لباس به عمد و با سفارش ، این لباس رو تهیه کرده؟!  یا اینکه سهوا بوده و هیچ دلیل خاصی نداشته…

من کمی جستجو کردم ولی به چیزی در این مورد بر نخوردم حالا اگر کسی مطلب بیشتری میدونه لطفا با منبع تو نظرات برای من بذاره. الا اینکه تو صفحه مختار نامه سایت میهن بلاگ [اینجا] نمیدونم از قول کی ! توضیح داده که » دلیل استفاده از نشان فروهر! در زره عمربن سعد این بوده که اون رو تو جنگ با ایرانی ها غنیمت گرفته بوده و…» !!! حالا اینو از کجا در آوردن نمیدونم ، سندی هم ارائه نشده. اولا که این نشان ، نشان فروهر نیست ، دوما به چه دلیل باید یک عرب متعصب از نشان به این مهمی  پارسی که سمبل ایرانی و زرتشت بوده استفاده کنه؟!  این دلیل مضحک ، از خود استفاده از نشان تو سریال مسخره تره…

ولی در هر صورت من فکر میکنم با توجه به نوع کارهای میر باقری و کلا ساخت این نوع سریال ها و مجموعه ها خیلی هم نمیشه بی دلیل یا هدفی باشه ، حتی اگه بتونن سندی هم براش بیارن که بعیده ، من باور دارم که این استفاده ، هدف داره و به ذهن تصویری مخاطب میخواد چیزهایی رو بگه. با توجه به جو سالهای اخیر و گسترش یک نوع ایرانی گرایی باستانی و استفاده از نشانه هایی مثل همین  «فروهر» و غیره  نزد جوونها و محبوبیت بیش از پیش اونها ، افراد ساده و عام  و شاید مذهبیه متعصب ، بعدها در جامعه با دیدن این نشانه ها با استناد به همین صحنه ها در سریال مذکور عکس العمل هایی رو داشته باشند. و این میتونه معنی تفرقه افکنی ملی با مذهبی رو بده که پشتش یه تفکر خطرناک ایستاده! شاید بگید این توهمه و این چیزها اهمیتی نداره و به چشم نمیاد ، ولی اگه کمی به رفتارهای مردم در قبال بعضی چیزها توجه کنیم میبینیم که نه ، چندان هم بی اهمیت نیست. کما اینکه این موضوع که هدف قرار دادن حافظه تصویری مخاطبان بدون هیچ توضیح اضافه ای در جاهایی تاثیره بیشتری داره تا شرح و تفصیل  و جا انداختنش برای مخاطبین و قانع کردن اونها.

برای مثال دقت کنین به نوع نگاه بعضی ها به زدن دو لیوان نوشیدنی ، حتی آب به هم ، هنگام نوشیدن اون. به خاطره اینکه این کار رو به هنگام نوشدین مشروبات الکلی هم میکنن (که صرفا دلیلش الکل دار بودن اون نیست بلکه یک ادای احترام اونم تو یه جمع یا مهمونیه که میتونه با دو تا لیوان آب پرتغال هم باشه…) حرام یا غلط میدونن.

حالا این نوع نگاه های عوامانه و سطحی که تو جامعه امروز ایران هم کم نیست رو تعمیم بدین به این مسئله ، اونوقت شاید با نظر من موافق شدید. البته خوشحال میشم که نظرات مخالفین رو هم بدونم و انتقادهاتون رو به من بگین.

Advertisements
دسته‌ها:به تازگی
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: