بایگانی

Archive for دسامبر 2011

تا دیر نشده دست از انفعال بکشیم و حرکتی بکنیم

این روزها کشورمون ایران در معرض یکی از مهمترین و البته خطرناکترین وضعیت های خودش قرار گرفته و این سئوال و انتظار در برابر مردم این کشور هست که چه میخواهید بکنید؟ تصمیم ما برای آینده ی کشورمون چیه؟ اگر ما برای خودمون و آینده مون تصمیم نگیریم مطمعن باشید که جبر زمانه برامون تصمیم خواهد گرفت و این هیچ موقع خوشایند ما نخواهد بود.

در حال حاضر عده ای بر گرده های این کشور و این مردم سوار شده اند که اونچنان که مشهوده به نصحیت و توصیه و مشورت هیچ عاقل و کارشناسی اعم از خودی و غیر خودی گوش نمی دهند و یکسره علامته  لج بازی و حماقت رو بلند کردند و حاضر به پیاده شدن از این خر نیستند که نیستند… این گروه حاضر شده اند که همه نوع مشقت و سختی و خفت رو به مردم ایران تحمیل کنند تا سر سوزنی از ادعای منیت خودشون کوتاه نیان. سالهاست که به ما یعنی مردم ایران زمین ، از هر نوع نژاد و کیش ، وعده ی بهشتی رو میدهند که براستی دروغ و خزعبل است و به خاطر اون چنان جهنمی برای مردم مهیا کرده اند که همه ی ما فراموش کردیم که به قول معروف: «از کوزه همان تراود که در اوست» ، توی این همه ساله ظلم و زحمت و جنایت از خودمون آیا پرسیدیم که در کدام لجن زار راکد و مطعفن گل زیبا و خوشبو روییده؟!

در این شرایط حساس که این حاکمان نفهم ، کشورمون رو ، ایران عزیزمون رو به سراشیبی سقوط از همه ی جوانب اون رسوندن و به تازگی هم با حماقت تمام در حال رجز خوانی برای به میدان کشیدن دشمنانشون برای مهیا کردن آتش یک جنگ که همه ی ما هم خوب میدونیم که جنگی خانمان سوز خواهد بود هستند و چون میدانند که از دست گندکاری های داخلی شان راه گریزی جز عذرخواهی در برابر مردم و کناره گیری داوطلبانه و تسلیم شدن به تصمیم عمومی ندارند ، تکرار میکنم با حماقت تمام به جای انتخاب راه درست که به نفع همه تمام خواهد شد ، دیوانه وار و مثل حیوان کور و وحشی و زخمی میخواهند همه جا رو به آتش بکشند تا در لذت اینکه در سوختن آنها دیگران هم میسوزند به درک واصل بشن.

اما آیا ما باید بشینیم و تنها انگشت بهت به دهن هایمان بگیریم و منتظر اتفاقات پیش رو باشیم؟ از سرنوشت افغانستان و عراق و لیبی چه عبرتی باید بگیریم؟ میتونیم دست روی دست بذاریم تا قدرتهای خارجی تحریم کنند و ما عذابش رو تحمل کنیم و دیگران برای ما راه چاره شوند و میدانیم که راه چاره ی آنها اگر ما منفعل باشیم به دخالت نظامی ختم خواهد شد. و در این صورت ما آنچنان دخالتی در آن نخواهیم داشت و نمیتوانیم کنترلی بر کاری که سایرین برای ما انجام می دهند داشته باشیم و باید بسیار بسیار هزینه بپردازیم برای جبران این لطف ناخوانده!

دست به خشونت بردن و اقدامات مسلحانه هم که خودمان خوب میدانیم که نه توانایش را داریم و نه اقبالی در بین اکثریت مردم داره و همچنین به یک نیروی متحد و هم پیمان و مهم تر ، به هزینه های بالا برای تامین امکانات نیاز داره که از تمام این توضیحات که بگذریم با حاکمیتی روبرو هستیم که از این لحاظ ضعیف نیست. و این نوع اقدام ها فقط زمانی که حاکمیتی مرکزی در موقعیت تضعیف شده ای باشه میتونه در مدت کوتاه نتیجه دلخواه رو بده. اما یک مسئله خیلی مهم رو فراموش نکنیم که قدرتی که با خشونت بدست میاد برای حفظ اون هم ناگذیر به استفاده از خشونت هستیم.

اما راهی هست که در این تاریکی روزنه ای از نوری رو نشون میده که میتونیم با گشاد کردن این روزنه نور افشانی اش رو بیشتر و بیشتر کنیم تا در نهایت به تاریکی غلبه کنه و اون اطلاع رسانی به همه ی مردم و آگاه کردن اونهاست برای متحد شدن و انجام نافرمانی مدنی و مبارزات بدون خشونت. که این روش هم دارای تجربه های زیاد و موفق هست و هم تحقیقات زیادی روی اون انجام شده و مطالب آموزشی زیادی هم براش موجود هست.                   مرکز مطالعات دفاع استراتژیک بی خشونت

       ویدئو:      چگونگی مبارزات مدنی/ بی خشونت علیه دیکتاتوری

هیچ حاکمی نمیتونه حکومت کنه اگه مردم سرپیچی کنند ، سر کار نروند ، مالیات پرداخت نکنند و در کل کارهایی رو که انتظار میره انجام بدن ، ازش سرپیچی کنند. این اصل رو قبول داریم؟ من فکر میکنم کسی با اون مخالفتی نداشته باشه…

در حال حاضر به انتخابات مجلس در اسفند ماه نزدیک میشیم و بعد از سالها یک اجماع خیلی خوب برای تحریم این انتصابات مسخره ی جمهوری اسلامی تشکیل شده که تا به امروز حکومت به هر دری زده نتونسته این اجماع رو بهم بزنه و این میتونه آغاز یک فشار سهمگین به جمهوری اسلامی باشه. اتفاقا این انتخابات در موقعیت زمانی جالبی قرار گرفته. از یک طرف تورم بی سابقه و بحران شدید اقتصادی و سقوط ارزش ریال در بین مردم نگرانی شدیدی ایجاد کرده و از طرف دیگه تحریم های بی سابقه درحال خم کردن کمر نظام جمهوری اسلامی هست. از قضا در این موقعیت و اوج نارضایتی مردمی از این وضعیت کشور و در زمان 3ماهه ی آخر سال که بطور سنتی در ایران زمان جمع آوری و بستن حسابهای دولتی و همینطور اوج هزینه کرد خانواده هاست. از همین حالا برای بسیج مردم برای شروع تحریم و اعتصاب در این 3ماه آخر سال باید فعال بشیم و همه رو ترغیب کنیم که حداقل تا پایان امسال از پرداخت قبض ها و قسط ها و هرگونه وجه پرداختی که مربوط به دولت میشه خودداری کنند و در ضمن از همین حالا برای خرید شب عید خودشون اقدام کنند و پولهای حقوق ماه آخر سال که اکثرا همراه با عیدی هاست رو از چرخه بانکی خارج کنند و در آخرین ماه سال حتی المقدور خرید کمتری داشته باشند تا بازار رو با رکود مواجه کنند. ولی در قدم اول از حالا پرداخت نکردن وجه های مربوط به دولت خیلی خیلی میتونه موثر و کمر شکن باشه.

پس هموطن تا فرصت باقیست فکر چاره ای باش برای فردای کشوری که قرار است خودمان در اون به زندگیمون ادامه بدیم.

« هیچ حاکمی نمیتونه حکومت کنه اگه مردم سرپیچی کنند ، سر کار نروند ، مالیات پرداخت نکنند و در کل کارهایی رو که انتظار میره انجام بدن ، ازش سرپیچی کنند. این اصل رو قبول داریم؟ من فکر میکنم کسی با اون مخالفتی نداشته باشه…»

Advertisements
دسته‌ها:به تازگی
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: